Tja, waar was ik gebleven...

Een tijd niet geschreven, dat is helemaal waar en ik weet eigenlijk niet hoe ik beginnen zal. Het was een gekke tijd. Allereerst kan ik vertellen dat ik met Pelle echt elke dag de natuur in ben gegaan, behalve toen het zo rond de veertig graden was. In dat geval zo snel mogelijk behoefte doen en weer in de schaduw thuis. Lekker in het druivenprieel, de plek waar het nog het beste uit te houden is tijdens hitte. Of in de wind van de ventilator.

We zagen het koren, met aan de randen korenbloemen, klaprozen (niet op deze foto's maar wel vlakbij) en kamille, snel rijpen. 

Eindeloos wandelen dus, een gebied met veel prachtige gezichten.

Met Pelle gaat het hartstikke goed, hij heeft het prima naar zijn zin en we houden heel veel van hem. Hij is werkelijk zo ontzettend lief. Weet echt niet wat het is om je tanden te laten zien. Laat braaf zijn oogdruppels in doen en zalfje aanbrengen op zijn lip. Dat hadden we bij Sim niet hoeven doen. Die was dan panisch. Inmiddels kan Pelle ook los, dat hebben we geoefend. Er zijn hier echter ook veel terreinen van Natuurmonumenten en daar mag de hond niet los, ook goed.

Zoals hier in Smeerling waar Natuurmonumenten Lakenvelders heeft uitgezet.
Logisch dat honden niet los mogen!

Prachtig hé?!

Zo, nu wel genoeg foto's om een idee van deze mooie omgeving te krijgen, hoewel ik de Ruiten Aa nog niet heb laten zien. Maar ach, je komt hem overal tegen in de natuurgebieden omdat hij kronkelend zijn weg volgt. Ook onder het bruggetje bij de Lakenvelders door.

Wanneer ik nu verder ga met vertellen denk ik dat jullie het niet meer kunnen volgen. Want zeg nu zelf, wie gelooft er nu dat wij gaan verhuizen? Nee, dat geloof je toch niet? Leuk huis, warm ontvangen in de buurt, prachtige omgeving... en toch...

Ons stekkie in Zweden...

Ångermanälven

Omgeving Borgafjäll

Duizenden en duizenden van zulk soort foto's heb ik gemaakt.

We kunnen moeilijk wennen aan de drukte hier na tien jaar Lapland - Zweden. 

Natuurlijk vind je dat hier niet en dat wisten we tevoren, maar toch, misschien lukt een rustiger plekje ergens aan de oostkant van Nederland. 

Dat hopen we gevonden te hebben aan de rand van een klein dorpje ergens in de Achterhoek. Terug naar Zweden is geen optie, gezien ons ouder worden willen we alles weer "om de hoek" hebben en niet het dichtstbijzijnde ziekenhuis op 150 km om maar een voorbeeldje te geven. 

De Achterhoek dus nu. Voor hetzelfde geld waren we in deze omgeving geslaagd voor een rustige plek, maar dat kwam helaas niet te koop in deze regio of het was alweer voor je neus weg, want ja, het bleek dat we niet de enigen zijn die zoiets zochten.

Eind januari verhuizen we dus naar de Achterhoek. 

Hoe zal ik dan mijn blog gaan noemen?

Gon

't Was even stil, maar dan...!

Tja, het was even stil. 

We hadden veel verdriet om Sim en ook kwam het er niet van om hier te schrijven.

Maar er is leuk nieuws en ik wil dat graag delen hier...

Twee maanden wilden we minstens wachten alvorens weer een hond te nemen. Dit hebben we in het verleden ook gedaan, eerst een periode om het verlies van je hond een plek te geven. Dat kost mij altijd veel tijd, meer dan die twee maanden, maar een andere lieverd kan ook therapeutisch werken en  weer een "hondenzonnetje" in huis brengen.

Hij kwam voor ons gevoel dus vroeg op ons pad, te vroeg eigenlijk. Maar het zou zo oliedom zijn te negeren dat deze lieverd voorbestemd was om bij ons te komen wonen 😃

We zochten niet bewust, nee, zijn foto kwam in dezelfde week bij ons allebei een keer voorbij.

Dit moest zo zijn!

Het toeval was ook dat hij in een opvang zat in Smilde, een kilometer van het crematorium waar we Sim gebracht (en weer gehaald) hebben. Dat crematorium en de opvang zijn niet dicht bij huis. Sim lieten we inslapen op een zondag en het crematorium dichtbij was toen niet open, vandaar verder weg.

Afijn, laat ik hem nu dan maar eens voorstellen, dit is Pelle...

Foto genomen bij de opvang.

Pelle met zijn mooie Zweedse jongensnaam. Met Zweden heeft Pelle zelf niets te maken. Hij komt uit een echtscheiding en kwam in het gezin toen hun zoontje vier jaar was. Dat zoontje is inmiddels een zoon van veertien, dus inderdaad, Pelle is al tien jaar.

We willen steeds een oudere hond een kans geven.

Pelle tien jaar dus, maar hij lijkt op een grote pup. Dat zei men bij de dierenarts waar we zijn gebit even schoon hebben laten maken. Was nog prima in orde en er hoefde niets getrokken te worden.

Ook mensen in de wachtkamer dachten aan een grote pup, mensen op straat waar je mee aan de praat raakt en bezoek. Hij is energiek en zeer aanhankelijk. Begroet iedereen zeer vriendelijk en wil dan geknuffeld worden. Als je zijn tuigje met riem (Flexi) pakt is hij helemaal dol en doet zo gek dat het wel even duurt eer hij het aan heeft. En dan hollen maar. Ja, ook goed voor mijn conditie die nog wel te wensen overlaat na de operatie in februari.

Kortom, we zijn blij met hem! Hopelijk mogen we een aantal jaren van hem genieten.

Ik ga zo maar weer eens even met hem uit, even de natuur in...

Fijn weekend!

Gon

Lieve Sim, lieve bruine boender

Sim

07-04-2006          09-06-2019

Een herdenkingsblog voor lieve lieve Sim, eigenlijk herinneringen ophalen vanaf 23 juli 2014. Toen kwam Sim bij ons wonen en was toen 8 jaar. Onderaan een kleine serie foto's...

Alweer zo'n twee weken geleden dat Sim is overleden, ze was 7 april 13 jaar geworden. De laatste twee weken waren erg moeilijk, het gemis is zo groot. Sim was een erg aanhankelijke hond en altijd in mijn nabijheid. Juist daardoor mis je haar ook in alles, een hond zit dan zo in je leven, je doen en laten verweven. 

Maar ik ben ook heel erg blij omdat ik/wij haar nog zo'n mooie vijf jaar konden geven. Ik ga eens herinneringen ophalen en begin bij hoe het zo begon dat Sim bij ons kwam.

De eerste avond in haar mand bij ons

Door Belgische Facebookvrienden die destijds vaak naar Zweden op vakantie gingen waar wij toen woonden, ontdekte ik een door Marissa gedeelde melding van een Stichting die thuisloze honden herplaatste. Daarin werd een nieuw thuis gezocht voor Sim met onderstaande foto erbij.

Zo stond Sim beschreven:

“Sim is een typische Engelse rode Cocker. Ze kan met andere honden maar is eerder wat ontwijkend. Echt spelen met andere honden doet ze niet.

Sim is nog speels en is graag in gezelschap van haar baasjes. Ze kan wel alleen blijven maar dan jankt ze de eerste 5 minuten. Daarna gaat ze rustig in haar mandje liggen. 

Maar helaas heeft Sim de 'Rode Cocker Ziekte'. Dit wil zeggen dat ze zeer terughoudend is naar vreemde mensen. Zij wil de mensen op haar manier en op haar tijd leren kennen. Haar baasjes hebben een heel jong kindje en zijn nu bang dat Sim iets naar hem gaat doen. Ze zorgen dat Sim niet bij hun zoontje kan. Nu hebben ze besloten dat Sim een thuis verdient waar alle aandacht naar haar gaat en waar ze rekening houden met haar 'probleem'. 

Ben jij op zoek naar een lieve hond en begrijp je dat Sim tijd nodig heeft om te wennen, neem dan contact met ons op.”

Van Marissa en Luc, die Sim vanuit België hebben meegenomen naar Zweden en haar twee weken voor vertrek in huis genomen hebben, hadden we al begrepen dat de eerste dagen erg moeilijk waren. Voor Sim, maar ook voor Marissa en Luc (en hun honden). Sim blafte en huilde omdat ze haar baasjes miste, was ontroostbaar en ook niet te benaderen, dus niet aan te lijnen. Later is het dan beter gegaan en we vonden het ontzettend zielig dat Sim hier nog een keer doorheen zou moeten. Was ze net aan Marissa en Luc gewend en werd ze weer afgestaan. Hoe moet ze zich wel niet gevoeld hebben?!

Met in ons achterhoofd dat het voor het goede doel was zijn we toch aan de klus begonnen en dat was zwaar. Sim werd ’s middags rond twee uur gebracht en nadat Marissa en Luc weggegaan waren, werd ze zeer onrustig. Wilde gaan zoeken, ging blaffen, janken, huilen, piepen, memmen. Dit hield ze vol tot ongeveer middernacht. 

Het was onafgebroken en ik kan je zeggen dat je daar behoorlijk gestoord van wordt. Maar het medelijden was groter dan de ergernis, zo'n verdriet door het gemis, dus zo'n trouwe hond.

’s Nachts heb ik haar dan in haar mand gekregen (foto bovenaan) en is ze stil geweest tot vijf uur. Even bij haar geweest en gezegd dat ze toch weer even in de mand moest. Ze liet ons slapen tot ongeveer half acht. Netjes, viel ons toch mee.

En toen zijn we met Sim aan 't werk gegaan.

Sim vertoonde behoorlijk neurotisch gedrag. Alsmaar lopen, rondjes lopen. Dit kon ze uren volhouden en we snapten niet dat ze niet moe werd. Ik mocht ook niet uit haar gezichtsveld verdwijnen, dan ging ze blaffen en memmen. Een soort verlatingsangst. 

We hebben geoefend, steeds even langer weggaan en belonen als ze stil bleef. Na een kleine drie weken konden we zeggen dat we er een gelukkige hond bij hadden en kon ze ook alleen blijven. Ze vertrouwde ons.

Sim was erg lief, aanhankelijk, werd heel graag geknuffeld, hield erg van autorijden, was nog zeer energiek en speels voor een hond van acht jaar. Liet zich gemakkelijk kammen (haar oren moesten elke dag wel gekamd worden, was een groot deel van haar image :-) en afdrogen als ze nat geworden was. 

Ze had een sterk jachtinstinct, liep in Zweden altijd door de bermen, de greppels en de bosbessen onder de dennenbomen. Zo had ze bijna een auerhoen te pakken, heeft een keer een eekhoorn gepakt die helaas gelijk dood was en menige muis en rat aan z'n einde gebracht. Het haar van haar oren zat dan telkens vol met gras- en bloemenzaden, mos, verdorde blaadjes. ’s Morgens waren ze helemaal nat van de dauw, haar neus ging n.l. constant over de grond en dat met grote snelheid. Vandaar het dagelijkse kammen. Ik ben daar toen gelijk al mee begonnen, ook om vertrouwen te winnen. Ik legde een oor op mijn bovenbeen als ik zat en kon zo alsmaar kammen tot het weer netjes was. Prima vond ze dat, leek er zelfs van te genieten.

Toen waren we dus waar we wilden zijn. Het was heerlijk om te zien dat ze zich helemaal thuis voelde en erg enthousiast naar ons was. 
Hopelijk was ze het enorme verdriet om haar vorige baasjes snel vergeten, ze had het naar haar zin en wat heeft ze genoten van de tijd in Zweden waar ze altijd vrij was op een erg groot eigen terrein.  Ze wist precies waar haar grenzen waren. 

Een leuk voorval dat Peter nogal eens memoreert is het volgende. Ze had aan het eind van de zomer een keer een bullenpees begraven, niet diep want ze deed het met alleen haar neus. Toen laat in het voorjaar de sneeuw bijna weg was kwam ze er mee aan zetten en legde het voor Peter op de grond. Normaal zou ze nooit zoiets afstaan, maar nu was het vies door modder die eraan zat. Peter begreep dat de vraag was of hij het even schoon wilde maken, dus gedaan en het weer teruggegeven. Helemaal blij heeft ze het alsnog opgegeten na een winter in de diepvries in de tuin.
We waren erg gelukkig met haar, maar het was jammer dat ze dus de omschreven wel zo genoemde "Engelse cocker ziekte" had. D.w.z. dat ze zeer onzeker naar vreemden was en dat is ook nooit over gegaan. Wij waarschuwden bezoek dan ook altijd om Sim totaal te negeren, net doen of ze niet bestond. Ook geen onverwachte vreemde bewegingen maken, zoals overdreven met je handen praten. Ze was dan niet te vertrouwen. 
Nu wonen we weer in Nederland en hier zagen we dit jaar in Nederland veel meer mensen als in Zweden in die tien jaar. Niet dat we daar niemand zagen, maar we zaten hier ook in een verbouwing en dus telkens werklui over de vloer. En juist door veel meer mensen over de vloer is het in de loop van dit laatste jaar steeds beter geworden en hadden we zelfs een ontspannen sfeer wat Sim met bezoek betrof. Maar wel negeren dus.

Het was erg zielig voor haar dat we haar drie keer moesten laten opereren. In 2015 werd er een melkkliertumor verwijderd met ook de twee naastgelegen melkklieren, dus aan weerszijden ook een weg voor de zekerheid. In 2016 moest haar baarmoeder eruit, die was ontstoken. In 2017 weer een melkkliertumor ontdekt, deze was al wat verder heen en is ook weer met twee naastgelegen verwijderd en er het beste maar van hopen. Nu kreeg ze in ene van alles een paar weken geleden en het ging heel snel bergafwaarts. Kortademig, geen zin om uit te gaan, weinig eetlust, koorts, moeilijk op kunnen staan, later niet meer op kunnen staan. De dierenartsen hebben nog dingen geprobeerd, maar het mocht allemaal niet baten en we willen dat het waardig blijft. Helaas moesten we dus de onvermijdelijke beslissing nemen.
We hebben haar individueel laten cremeren en haar weer thuis in een urn. Net als Spetter, Cayan en Rush.

We missen haar heel erg. Zoals bijvoorbeeld 's avonds rond acht uur. Haar biologische klok liep zeer gelijk, als ik dan niet op de bank zat (journaal kijken) dan was ze onrustig en een beetje chagrijnig. Ze mocht dan namelijk altijd naast me liggen en ging dan na een poosje als een baby in mijn linkerarm liggen om haar buik te laten kriebelen en daarna heel gek te gaan doen, spelen dus! Ontzettend leuk altijd. En zo zijn er zoveel rituelen die je elke dag mist.

Nu zal ik wat foto's plaatsen met hier en daar korte toelichtingen erbij.

Samen naar Borgafjäll, 100 km rijden dus naar de bergen. Hier waren we op een strandje aan een bergmeer en ik zat even heerlijk op een grote zwerfkei te luisteren naar de enorme rust en het zachte gekabbel van het water op het strandje. Daar was mevrouw het niet mee eens, zij wilde verder op ontdekkingstocht en maakte dit door scherp keffen duidelijk, zeer komisch.
Hier had ze de enorme halsband van de vorige eigenaar nog om, later alleen het tuigje als we op pad gingen.

Op de achterbank in Borgafjäll.

Ernstig kijken in een van haar manden, deze stond in de garage onder het huis.

's Morgens altijd mee naar de badkamer.

Lekker bij Peter op schoot.

Het is koud, rond de -20, maar ze wil buiten spelen, dus hup, een jasje aan dan...

... en spelen maar!

Hier net onder nul, dus geen jas aan en lekker stokken ophalen!

Lekker gezwommen.

Afgelopen zomer in Nederland.

Heet en dus afkoelen in doorwaadbare plaats in de Ruiten Aa vlakbij huis.

Dag lieve Sim, lieve lieve schat!

We zullen je nooit vergeten.

Voor altijd in mijn hart!

We'll meet again...

Gon

Helaas...

Helaas ging het na de opleving waarover ik schreef in het vorige bericht toch weer snel veel slechter met Sim. Weer naar de dierenarts op dinsdag en vier dagen later op vrijdag de dierenarts thuis laten komen. Medicijnen en injecties, het mocht allemaal niet baten en we moesten het onontkoombare besluit nemen op de eerste pinksterdag. Eind van de week kunnen we de urn met haar as ophalen in het crematorium. Peter en ik zijn er kapot van, je mist haar in alles. 

Waarschijnlijk schrijf ik nog een bericht over het leven van Sim bij ons, net als ik dat destijds over Rush heb gedaan. (bij belangstelling hier te lezen (klik)

Lieve, lieve Sim, voor altijd in ons hart.

Gon

Ze loopt weer voor me!

Mijn handen zaten vast want onze hond Sim was ziek, erg ziek! 

Zondag wilden we eigenlijk bellen voor spoed, maar was dit spoed? Kon dit niet tot morgen wachten? Afijn, eenmaal bij de dierenarts bleek dat ze longontsteking had. Ze hoestte namelijk en ze had erg ontstoken ogen. De ademhaling ging ook abnormaal snel. Geen zin in eten, wat anders nooit voorkomt. Niet naar buiten willen en dus ver achter me lopen. Ze had koorts, maar dat wist ik zo al. Toen ze uit genegenheid mijn arm likte voelde ik het, zo enorm warm was haar tong.

Longontsteking... hoe komt ze eraan in dit seizoen? Jaren in Zweden met 's winters wel temperaturen tot -30 (en soms nog kouder) in januari en nooit zoiets. Het blijkt dus te komen door bacteriën en/of virussen en die lopen ze buiten ergens op.

De antibiotica hield ze binnen en kregen we makkelijk toegediend. Maar er was ook Metacam bij en daar werd ze enorm misselijk van. Ik gaf expres al de antibiotica 's morgens en 's avonds en de Metacam precies er tussenin, anders zou de antibiotica niet binnen blijven. Volgens de bijsluiter van Metacam (een NSAID) zou de misselijkheid na verloop van tijd overgaan, maar na drie dagen zijn we daarmee gestopt na overleg met de arts. 

Haar ogen maakte ik schoon met gekookt water. 

Ik vond haar zo zielig en dacht: 'Ik zal nooit meer mopperen als de keukenvloer een waterballet is als je gedronken hebt. Ik zal nooit meer mopperen als de schuifpui met opgedroogde natte neuzen zit. En ook niet als de autoruiten met opgedroogde natte neuzen zitten. Als je maar beter wordt!'

Niet dat ik daar vaak op mopper, integendeel, maar soms een beetje, mensen eigen. 

Natte neuzen strepen op de autoruiten :-)
Mevrouw op de achterbank die ik bekleed heb met een oud dekbedovertrek.

Maar vandaag voelde ze zich echt al wel beter. At graag en alles bleef erin. En... tot mijn grote verrassing liep ze als vertrouwd weer voor me i.p.v achter me!

Even lekker een klein stukje de natuur in. Niet te ver nog. Er komen nog meer dagen voor langere wandelingen!

Eerst nog even de antibioticakuur afmaken t/m maandag en dan weer even naar de dierenarts. 

Fijn weekend!

Gon

Ditzum en Kiekkaaste...

'Hollandse' luchten en vrolijke kleuren in Ditzum - Duitsland

Laatst kwam ik een foto tegen van het haventje van Ditzum in Duitsland. Dat is zo'n 55 km rijden.  

Zondag was het aardig  weer, de zon scheen in elk geval en we hadden zin er eens uit te gaan.

We reden naar Bunde in Duitsland en van daaruit eerst een stukje noordwaarts aan de Duitse kant van de Nederlands-Duitse grens, vervolgens langs de oostkant van de Dollard verder naar het noorden.

Het landschap lijkt natuurlijk op het hoge noorden van Friesland en Groningen. Best kaal maar toch wel erg mooi. Want wat zie je nu nog koeien in de wei in Nederland tegenwoordig. Bar weinig! Wat heb ik met die koeien te doen. Nu zagen we ze onderweg heerlijk liggen te herkauwen op binnendijken met paardenbloemen en heerlijk groen gras. Wat zagen ze er tevreden uit! Soms reed je even dwars door zo'n dijk die ze in geval van hoogwater kunnen sluiten met een soort van zware sluisdeuren.

Hier dan niet zo heel veel bijenkasten, maar vaak wel veel meer

Er waren erg veel velden met koolzaad en/of raapzaad in volle bloei. Prachtig.
Wat opviel waren de grote hoeveelheden bijenkasten aan de randen van deze gele bloemenvelden. Even gesnuffeld op internet en op een Duitse site een paar regeltjes gevonden over die bijenkasten en dat de reden, of een van de redenen, van die bijenkasten is dat de opbrengst zo'n 30% hoger ligt. Tja, daar kan ik me wel wat bij voorstellen. En dan ook nog veel honing op de koop toe.
Ook kwam ik er later achter dat ze dat in het noorden van Groningen ook toepassen.

Daar waar de Dollard begint kan je ook nog vanuit Duitsland te voet of met de fiets nabij de sluis bij Nieuwe Statenzijl in Nederland naar de welbekende "Kiekkaaste" gaan. Dit staat goed aangegeven.
Dit is een bekende en zeer fotogenieke vogelkijkhut (kiekkaaste - kijkkast :-). Geef maar in bij Google afbeeldingen en je wordt op zeer fraaie foto's getrakteerd. Vele gezichten! Ook 's winters erg mooi met de dan tot lichtbruin verkleurde rietvelden! Echt prachtig.
Je kunt de hut bereiken door een lang aangelegd houten voetpad (op palen in het water) door de rietkragen te volgen. Echt gaaf om eens te doen!

Maar wij gaan verder, want we willen naar Ditzum met z'n fleurige garnalenkotters en de visrestaurants.

Daar zijn de  visrestaurants, er zijn er minstens vijf op zeer korte afstand van elkaar.

Vanaf de sluis genomen

Dit restaurant heeft een gezellig enigszins verscholen terras, maar ja, 

echt lekker weer om buiten te eten is het niet ondanks de zon.

Ook hier van die deuren in de dijk die dicht kunnen bij te hoog water.

Het visrestaurant buiten deze dijk (rechts) is dan ook op de eerste etage met mooi uitzicht.

De kerk van Ditzum vanaf de molen gezien.

De vrijstaande klokkentoren is naar model van een lichtbaken.

We vervolgden onze weg door via een andere route weer naar Bunde te rijden. Deze weg was minder mooi dan de heenweg.
Nou, heb ik (hebben  we) nu niet eens echt de toerist uitgehangen? Altijd leuk om op onderzoek uit te gaan. En dan deze dag, zo dichtbij en zo'n ander landschap op korte afstand. Terug nu naar Westerwolde waar we wonen, is enorm groen, veel bomen, bos.
Westerwolde is qua oppervlakte groot en onlangs ontstaan door twee gemeenten samen te voegen. Westerwolde reikt van Oudeschans, net onder de A7, tot Ter Apel en is grotendeels gelegen op een zandrug (IJstijd). Het landschap doet dan ook wel enigszins Drents aan. Ja, een compleet ander landschap dan deze dag naar Ditzum.

Gon

Nu kan het, ze zijn er volop!

Het is je vast opgevallen, ze zijn er weer massaal! Gele velden! Het zijn de paardenbloemen.

Door velen verguisd, maar kijk eens goed, zijn ze niet prachtig?!

En dat helemaal gratis en voor niets.

Ja, ik hoor sommigen denken: 'Prachtig hoor zo'n veld, maar ik heb ze liever niet in de tuin.'
Ik moet inwendig weer lachen omdat ik afgelopen weekend door Sellingen reed en een mevrouw op haar hurken door haar grasveld zag gaan met in haar hand een fles/spray met Round-Up waarmee ze elke paardenbloem om het leven hoopte te brengen. Het waren er niet eens veel. Het leuke was dat tweehonderd meter verderop een weiland was, geel van de paardenbloemen. Dus... volgend jaar heeft ze gewoon weer paardenbloemen en over een week of twee allemaal gele plekken in haar gazon.

Maar wist je dat het blad van paardenbloemen, ook wel molsla genoemd, zeer gezond is? Er zitten de vitaminen A, B1, B2, C, E, choline en carotenoïden in. Qua mineralen bevat het blad ijzer, calcium, magnesium, mangaan, natrium, seleen, silicium, fosfor en koper. Echt lekker is het niet, maar een paar blaadjes fijn knippen en door de sla is prima qua smaak.
Verder heeft de plant erg veel geneeskrachtige eigenschappen, hier kun je op internet van alles over vinden.

Maar eigenlijk wil ik het over de bloemen hebben, daar kan je namelijk lekkere jam van maken, liever gezegd paardenbloemengelei. Lekker op volkorenbrood of cracker met roomboter, maar ook over yoghurt e.d.

Je gaat dus paardenbloemen plukken, doe dit niet vlakbij wegen! Je mag de paardenbloemen namelijk niet wassen, want dan gaat het kostbare stuifmeel verloren. De bloemen moeten dus goed open zijn.

Je hebt nodig:

• 365 paardenbloemen. Dit aantal komt uiteraard niet zo nauw, zo'n 3 ons is vergelijkbaar Alleen de bloemen dus
• 1 kilo geleisuiker  2:1 (als je deze koopt hoef je maar half zoveel suiker te gebruiken als bij 'gewone' geleisuiker)
• 3 schijven sinaasappel met schil (dus goed wassen of, nog liever, bio) of zonder, net wat jou lekkerder lijkt
• 1 citroen in schijven (evt. ook met schil)
• water
• schone potten/potjes

Je doet het zo:

• Zorg er echt voor dat je alleen de bloemen hebt, dus geen stukjes steel.
• Pluk ze een beetje uit elkaar en doe ze losjes in de pan. Voeg zoveel water toe dat ze net onder staan.
• Doe de schijven sinaasappel en citroen erbij en breng aan de kook.
• Haal de pan van het vuur wanneer het goed kookt, doe de deksel op de pan en laat het 24 uur trekken.
• Zeef het mengsel daarna door een natte theedoek in een vergiet. Druk al het vocht er goed uit.
• Meet de hoeveelheid vloeistof die je nu hebt en doe in een pan.
• Doe er per 1 deciliter vocht die je hebt 50 gram geleisuiker bij en kook alles ongeveer 3 - 5 minuten tot een mooie gelei. Het wordt later nog dikker als het afkoelt, dus niet schrikken als het nog wat dun lijkt.
• Als het je lekker lijkt kan je een takje tijm in elk potje doen, of citroenmelisse, of basilicum, wat je maar lekker lijkt dus. Het hoeft niet.
• Vul de gesteriliseerde potten nu met de hete gelei, zo vol als mogelijk en sluit af met deksel.
• Zet de potjes op z'n kop neer tot ze afgekoeld zijn.
• De paardenbloemengelei is nu lang houdbaar.

Nou, ziet dit er niet leuk uit? Nu nog een mooi etiket maken en klaar is Kees. 

Of misschien een leuk stukje stof over het deksel...

Volgende week wordt het mooi weer zeggen ze, dus heerlijk erop uit in de paardenbloemvelden 😃

Gon

Lente!

Wat een weer, het lijkt er eindelijk op... LENTE!

En wat een mooi liedje!

Daar word je vrolijk van...

Gon