21 juni 2019

Lieve Sim, lieve bruine boender

Sim

07-04-2006          09-06-2019


Een herdenkingsblog voor lieve lieve Sim, eigenlijk herinneringen ophalen vanaf 23 juli 2014. Onderaan een kleine serie foto's...

Alweer zo'n twee weken geleden dat Sim is overleden, ze was 7 april 13 jaar geworden. De laatste twee weken waren erg moeilijk, het gemis is zo groot. Sim was een erg aanhankelijke hond en altijd in mijn nabijheid. Juist daardoor mis je haar ook in alles, een hond zit dan zo in je leven, je doen en laten verweven. 

Maar ik ben ook heel erg blij omdat ik/wij haar nog zo'n mooie vijf jaar konden geven. Ik ga eens herinneringen ophalen en begin bij hoe het zo begon dat Sim bij ons kwam.


De eerste avond in haar mand bij ons

Door Belgische Facebookvrienden die destijds vaak naar Zweden op vakantie gingen waar wij toen woonden, ontdekte ik een door Marissa gedeelde melding van een Stichting die thuisloze honden herplaatste. Daarin werd een nieuw thuis gezocht voor Sim met onderstaande foto erbij.



Zo stond Sim beschreven:

“Sim is een typische Engelse rode Cocker. Ze kan met andere honden maar is eerder wat ontwijkend. Echt spelen met andere honden doet ze niet.
Sim is nog speels en is graag in gezelschap van haar baasjes. Ze kan wel alleen blijven maar dan jankt ze de eerste 5 minuten. Daarna gaat ze rustig in haar mandje liggen. 
Maar helaas heeft Sim de 'Rode Cocker Ziekte'. Dit wil zeggen dat ze zeer terughoudend is naar vreemde mensen. Zij wil de mensen op haar manier en op haar tijd leren kennen. Haar baasjes hebben een heel jong kindje en zijn nu bang dat Sim iets naar hem gaat doen. Ze zorgen dat Sim niet bij hun zoontje kan. Nu hebben ze besloten dat Sim een thuis verdient waar alle aandacht naar haar gaat en waar ze rekening houden met haar 'probleem'. 
Ben jij op zoek naar een lieve hond en begrijp je dat Sim tijd nodig heeft om te wennen, neem dan contact met ons op.

Van Marissa en Luc, die Sim vanuit België hebben meegenomen naar Zweden en haar twee weken voor vertrek in huis genomen hebben, hadden we al begrepen dat de eerste dagen erg moeilijk waren. Voor Sim, maar ook voor Marissa en Luc (en hun honden). Sim blafte en huilde omdat ze haar baasjes miste, was ontroostbaar en ook niet te benaderen, dus niet aan te lijnen. Later is het dan beter gegaan en we vonden het ontzettend zielig dat Sim hier nog een keer doorheen zou moeten. Was ze net aan Marissa en Luc gewend en werd ze weer afgestaan. Hoe moet ze zich wel niet gevoeld hebben?!
Met in ons achterhoofd dat het voor het goede doel was zijn we toch aan de klus begonnen en dat was zwaar. Sim werd ’s middags rond twee uur gebracht en nadat Marissa en Luc weggegaan waren, werd ze zeer onrustig. Wilde gaan zoeken, ging blaffen, janken, huilen, piepen, memmen. Dit hield ze vol tot ongeveer middernacht. 
Het was onafgebroken en ik kan je zeggen dat je daar behoorlijk gestoord van wordt. Maar het medelijden was groter dan de ergernis, zo'n verdriet door het gemis, dus zo'n trouwe hond.
’s Nachts heb ik haar dan in haar mand gekregen (foto bovenaan) en is ze stil geweest tot vijf uur. Even bij haar geweest en gezegd dat ze toch weer even in de mand moest. Ze liet ons slapen tot ongeveer half acht. Netjes, viel ons toch mee.

En toen zijn we met Sim aan 't werk gegaan.
Sim vertoonde behoorlijk neurotisch gedrag. Alsmaar lopen, rondjes lopen. Dit kon ze uren volhouden en we snapten niet dat ze niet moe werd. Ik mocht ook niet uit haar gezichtsveld verdwijnen, dan ging ze blaffen en memmen. Een soort verlatingsangst. 
We hebben geoefend, steeds even langer weggaan en belonen als ze stil bleef. Na een kleine drie weken konden we zeggen dat we er een gelukkige hond bij hadden en kon ze ook alleen blijven. Ze vertrouwde ons.

Sim was erg lief, aanhankelijk, werd heel graag geknuffeld, hield erg van autorijden, was nog zeer energiek en speels voor een hond van acht jaar. Liet zich gemakkelijk kammen (haar oren moesten elke dag wel gekamd worden, was een groot deel van haar image :-) en afdrogen als ze nat geworden was. 
Ze had een sterk jachtinstinct, liep in Zweden altijd door de bermen, de greppels en de bosbessen onder de dennenbomen. Zo had ze bijna een auerhoen te pakken, heeft een keer een eekhoorn gepakt die helaas gelijk dood was en menige muis en rat aan z'n einde gebracht. Het haar van haar oren zat dan telkens vol met gras- en bloemenzaden, mos, verdorde blaadjes. ’s Morgens waren ze helemaal nat van de dauw, haar neus ging n.l. constant over de grond en dat met grote snelheid. Vandaar het dagelijkse kammen. Ik ben daar toen gelijk al mee begonnen, ook om vertrouwen te winnen. Ik legde een oor op mijn bovenbeen als ik zat en kon zo alsmaar kammen tot het weer netjes was. Prima vond ze dat, leek er zelfs van te genieten.
Toen waren we dus waar we wilden zijn. Het was heerlijk om te zien dat ze zich helemaal thuis voelde en erg enthousiast naar ons was. 
Hopelijk was ze het enorme verdriet om haar vorige baasjes snel vergeten, ze had het naar haar zin en wat heeft ze genoten van de tijd in Zweden waar ze altijd vrij was op een erg groot eigen terrein.  Ze wist precies waar haar grenzen waren. 

Een leuk voorval dat Peter nogal eens memoreert is het volgende. Ze had aan het eind van de zomer een keer een bullenpees begraven, niet diep want ze deed het met alleen haar neus. Toen laat in het voorjaar de sneeuw bijna weg was kwam ze er mee aan zetten en legde het voor Peter op de grond. Normaal zou ze nooit zoiets afstaan, maar nu was het vies door modder die eraan zat. Peter begreep dat de vraag was of hij het even schoon wilde maken, dus gedaan en het weer teruggegeven. Helemaal blij heeft ze het alsnog opgegeten na een winter in de diepvries in de tuin.
We waren erg gelukkig met haar, maar het was jammer dat ze dus de omschreven wel zo genoemde "Engelse cocker ziekte" had. D.w.z. dat ze zeer onzeker naar vreemden was en dat is ook nooit over gegaan. Wij waarschuwden bezoek dan ook altijd om Sim totaal te negeren, net doen of ze niet bestond. Ook geen onverwachte vreemde bewegingen maken, zoals overdreven met je handen praten. Ze was dan niet te vertrouwen. 
Nu wonen we weer in Nederland en hier zagen we dit jaar in Nederland veel meer mensen als in Zweden in die tien jaar. Niet dat we daar niemand zagen, maar we zaten hier ook in een verbouwing en dus telkens werklui over de vloer. En juist door veel meer mensen over de vloer is het in de loop van dit laatste jaar steeds beter geworden en hadden we zelfs een ontspannen sfeer wat Sim met bezoek betrof. Maar wel negeren dus.

Het was erg zielig voor haar dat we haar drie keer moesten laten opereren. In 2015 werd er een melkkliertumor verwijderd met ook de twee naastgelegen melkklieren, dus aan weerszijden ook een weg voor de zekerheid. In 2016 moest haar baarmoeder eruit, die was ontstoken. In 2017 weer een melkkliertumor ontdekt, deze was al wat verder heen en is ook weer met twee naastgelegen verwijderd en er het beste maar van hopen. Nu kreeg ze in ene van alles een paar weken geleden en het ging heel snel bergafwaarts. Kortademig, geen zin om uit te gaan, weinig eetlust, koorts, moeilijk op kunnen staan, later niet meer op kunnen staan. De dierenartsen hebben nog dingen geprobeerd, maar het mocht allemaal niet baten en we willen dat het waardig blijft. Helaas moesten we dus de onvermijdelijke beslissing nemen.
We hebben haar individueel laten cremeren en haar weer thuis in een urn. Net als Spetter, Cayan en Rush.

We missen haar heel erg. Zoals bijvoorbeeld 's avonds rond acht uur. Haar biologische klok liep zeer gelijk, als ik dan niet op de bank zat (journaal kijken) dan was ze onrustig en een beetje chagrijnig. Ze mocht dan namelijk altijd naast me liggen en ging dan na een poosje als een baby in mijn linkerarm liggen om haar buik te laten kriebelen en daarna heel gek te gaan doen, spelen dus! Ontzettend leuk altijd. En zo zijn er zoveel rituelen die je elke dag mist.

Nu zal ik wat foto's plaatsen met hier en daar korte toelichtingen erbij.





Samen naar Borgafjäll, 100 km rijden dus naar de bergen. Hier waren we op een strandje aan een bergmeer en ik zat even heerlijk op een grote zwerfkei te luisteren naar de enorme rust en het zachte gekabbel van het water op het strandje. Daar was mevrouw het niet mee eens, zij wilde verder op ontdekkingstocht en maakte dit door scherp keffen duidelijk, zeer komisch.
Hier had ze de enorme halsband van de vorige eigenaar nog om, later alleen het tuigje als we op pad gingen.


Op de achterbank in Borgafjäll.



Triest kijken in een van haar manden, deze stond in de garage onder het huis.



's Morgens altijd mee naar de badkamer.



Lekker bij Peter op schoot.



Het is koud, maar we willen buiten spelen, dus hup, een jasje aan dan...



... en spelen maar!



Hier net onder nul, dus geen jas aan en lekker stokken ophalen!







Lekker gezwommen.


Afgelopen zomer in Nederland.
Heet en dus afkoelen in doorwaadbare plaats in de Ruiten Aa vlakbij huis.




Dag lieve Sim, lieve lieve schat!
We zullen je nooit vergeten.
Voor altijd in mijn hart!
We'll meet again...

Gon







11 juni 2019

Helaas...




Helaas ging het na de opleving waarover ik schreef in het vorige bericht toch weer snel veel slechter met Sim. Weer naar de dierenarts op dinsdag en vier dagen later op vrijdag de dierenarts thuis laten komen. Medicijnen en injecties, het mocht allemaal niet baten en we moesten het onontkoombare besluit nemen op de eerste pinksterdag. Eind van de week kunnen we de urn met haar as ophalen in het crematorium. Peter en ik zijn er kapot van, je mist haar in alles. 

Waarschijnlijk schrijf ik nog een bericht over het leven van Sim bij ons, net als ik dat destijds over Rush heb gedaan. (bij belangstelling hier te lezen (klik)

Lieve, lieve Sim, voor altijd in ons hart.

Gon



31 mei 2019

Ze loopt weer voor me!


Mijn handen zaten vast want onze hond Sim was ziek, erg ziek! 

Zondag wilden we eigenlijk bellen voor spoed, maar was dit spoed? Kon dit niet tot morgen wachten? Afijn, eenmaal bij de dierenarts bleek dat ze longontsteking had. Ze hoestte namelijk en ze had erg ontstoken ogen. De ademhaling ging ook abnormaal snel. Geen zin in eten, wat anders nooit voorkomt. Niet naar buiten willen en dus ver achter me lopen. Ze had koorts, maar dat wist ik zo al. Toen ze uit genegenheid mijn arm likte voelde ik het, zo enorm warm was haar tong.

Longontsteking... hoe komt ze eraan in dit seizoen? Jaren in Zweden met 's winters wel temperaturen tot -30 (en soms nog kouder) in januari en nooit zoiets. Het blijkt dus te komen door bacteriën en/of virussen en die lopen ze buiten ergens op.

De antibiotica hield ze binnen en kregen we makkelijk toegediend. Maar er was ook Metacam bij en daar werd ze enorm misselijk van. Ik gaf expres al de antibiotica 's morgens en 's avonds en de Metacam precies er tussenin, anders zou de antibiotica niet binnen blijven. Volgens de bijsluiter van Metacam (een NSAID) zou de misselijkheid na verloop van tijd overgaan, maar na drie dagen zijn we daarmee gestopt na overleg met de arts. 
Haar ogen maakte ik schoon met gekookt water. 

Ik vond haar zo zielig en dacht: 'Ik zal nooit meer mopperen als de keukenvloer een waterballet is als je gedronken hebt. Ik zal nooit meer mopperen als de schuifpui met opgedroogde natte neuzen zit. En ook niet als de autoruiten met opgedroogde natte neuzen zitten. Als je maar beter wordt!'
Niet dat ik daar vaak op mopper, integendeel, maar soms een beetje, mensen eigen. 


Natte neuzen strepen op de autoruiten :-)
Mevrouw op de achterbank die ik bekleed heb met een oud dekbedovertrek.

Maar vandaag voelde ze zich echt al wel beter. At graag en alles bleef erin. En... tot mijn grote verrassing liep ze als vertrouwd weer voor me i.p.v achter me!



Even lekker een klein stukje de natuur in. Niet te ver nog. Er komen nog meer dagen voor langere wandelingen!
Eerst nog even de antibioticakuur afmaken t/m maandag en dan weer even naar de dierenarts. 

Fijn weekend!

Gon









2 mei 2019

Ditzum en Kiekkaaste...


'Hollandse' luchten en vrolijke kleuren in Ditzum - Duitsland


Laatst kwam ik een foto tegen van het haventje van Ditzum in Duitsland. Dat is zo'n 55 km rijden.  
Zondag was het aardig  weer, de zon scheen in elk geval en we hadden zin er eens uit te gaan.

We reden naar Bunde in Duitsland en van daaruit eerst een stukje noordwaarts aan de Duitse kant van de Nederlands-Duitse grens, vervolgens langs de oostkant van de Dollard verder naar het noorden.
Het landschap lijkt natuurlijk op het hoge noorden van Friesland en Groningen. Best kaal maar toch wel erg mooi. Want wat zie je nu nog koeien in de wei in Nederland tegenwoordig. Bar weinig! Wat heb ik met die koeien te doen. Nu zagen we ze onderweg heerlijk liggen te herkauwen op binnendijken met paardenbloemen en heerlijk groen gras. Wat zagen ze er tevreden uit! Soms reed je even dwars door zo'n dijk die ze in geval van hoogwater kunnen sluiten met een soort van zware sluisdeuren.

Hier dan niet zo heel veel bijenkasten, maar vaak wel veel meer

Er waren erg veel velden met koolzaad en/of raapzaad in volle bloei. Prachtig.
Wat opviel waren de grote hoeveelheden bijenkasten aan de randen van deze gele bloemenvelden. Even gesnuffeld op internet en op een Duitse site een paar regeltjes gevonden over die bijenkasten en dat de reden, of een van de redenen, van die bijenkasten is dat de opbrengst zo'n 30% hoger ligt. Tja, daar kan ik me wel wat bij voorstellen. En dan ook nog veel honing op de koop toe.
Ook kwam ik er later achter dat ze dat in het noorden van Groningen ook toepassen.




Daar waar de Dollard begint kan je ook nog vanuit Duitsland te voet of met de fiets nabij de sluis bij Nieuwe Statenzijl in Nederland naar de welbekende "Kiekkaaste" gaan. Dit staat goed aangegeven.
Dit is een bekende en zeer fotogenieke vogelkijkhut (kiekkaaste - kijkkast :-). Geef maar in bij Google afbeeldingen en je wordt op zeer fraaie foto's getrakteerd. Vele gezichten! Ook 's winters erg mooi met de dan tot lichtbruin verkleurde rietvelden! Echt prachtig.
Je kunt de hut bereiken door een lang aangelegd houten voetpad (op palen in het water) door de rietkragen te volgen. Echt gaaf om eens te doen!

Maar wij gaan verder, want we willen naar Ditzum met z'n fleurige garnalenkotters en de visrestaurants.


Daar zijn de  visrestaurants, er zijn er minstens vijf op zeer korte afstand van elkaar.


Vanaf de sluis genomen


Dit restaurant heeft een gezellig enigszins verscholen terras, maar ja, 
echt lekker weer om buiten te eten is het niet ondanks de zon.






Ook hier van die deuren in de dijk die dicht kunnen bij te hoog water.
Het visrestaurant buiten deze dijk (rechts) is dan ook op de eerste etage met mooi uitzicht.


De kerk van Ditzum vanaf de molen gezien.
De vrijstaande klokkentoren is naar model van een lichtbaken.




We vervolgden onze weg door via een andere route weer naar Bunde te rijden. Deze weg was minder mooi dan de heenweg.
Nou, heb ik (hebben  we) nu niet eens echt de toerist uitgehangen? Altijd leuk om op onderzoek uit te gaan. En dan deze dag, zo dichtbij en zo'n ander landschap op korte afstand. Terug nu naar Westerwolde waar we wonen, is enorm groen, veel bomen, bos.
Westerwolde is qua oppervlakte groot en onlangs ontstaan door twee gemeenten samen te voegen. Westerwolde reikt van Oudeschans, net onder de A7, tot Ter Apel en is grotendeels gelegen op een zandrug (IJstijd). Het landschap doet dan ook wel enigszins Drents aan. Ja, een compleet ander landschap dan deze dag naar Ditzum.

Gon



12 april 2019

Nu kan het, ze zijn er volop!




Het is je vast opgevallen, ze zijn er weer massaal! Gele velden! Het zijn de paardenbloemen.
Door velen verguisd, maar kijk eens goed, zijn ze niet prachtig?!
En dat helemaal gratis en voor niets.
Ja, ik hoor sommigen denken: 'Prachtig hoor zo'n veld, maar ik heb ze liever niet in de tuin.'
Ik moet inwendig weer lachen omdat ik afgelopen weekend door Sellingen reed en een mevrouw op haar hurken door haar grasveld zag gaan met in haar hand een fles/spray met Round-Up waarmee ze elke paardenbloem om het leven hoopte te brengen. Het waren er niet eens veel. Het leuke was dat tweehonderd meter verderop een weiland was, geel van de paardenbloemen. Dus... volgend jaar heeft ze gewoon weer paardenbloemen en over een week of twee allemaal gele plekken in haar gazon.

Maar wist je dat het blad van paardenbloemen, ook wel molsla genoemd, zeer gezond is? Er zitten de vitaminen A, B1, B2, C, E, choline en carotenoïden in. Qua mineralen bevat het blad ijzer, calcium, magnesium, mangaan, natrium, seleen, silicium, fosfor en koper. Echt lekker is het niet, maar een paar blaadjes fijn knippen en door de sla is prima qua smaak.
Verder heeft de plant erg veel geneeskrachtige eigenschappen, hier kun je op internet van alles over vinden.

Maar eigenlijk wil ik het over de bloemen hebben, daar kan je namelijk lekkere jam van maken, liever gezegd paardenbloemengelei. Lekker op volkorenbrood of cracker met roomboter, maar ook over yoghurt e.d.

Je gaat dus paardenbloemen plukken, doe dit niet vlakbij wegen! Je mag de paardenbloemen namelijk niet wassen, want dan gaat het kostbare stuifmeel verloren. De bloemen moeten dus goed open zijn.




Je hebt nodig:

  • 365 paardenbloemen. Dit aantal komt uiteraard niet zo nauw, zo'n 3 ons is vergelijkbaar Alleen de bloemen dus
  • 1 kilo geleisuiker  2:1 (als je deze koopt hoef je maar half zoveel suiker te gebruiken als bij 'gewone' geleisuiker)
  • 3 schijven sinaasappel met schil (dus goed wassen of, nog liever, bio) of zonder, net wat jou lekkerder lijkt
  • 1 citroen in schijven (evt. ook met schil)
  • water
  • schone potten/potjes

Je doet het zo:

  • Zorg er echt voor dat je alleen de bloemen hebt, dus geen stukjes steel.
  • Pluk ze een beetje uit elkaar en doe ze losjes in de pan. Voeg zoveel water toe dat ze net onder staan.
  • Doe de schijven sinaasappel en citroen erbij en breng aan de kook.
  • Haal de pan van het vuur wanneer het goed kookt, doe de deksel op de pan en laat het 24 uur trekken.
  • Zeef het mengsel daarna door een natte theedoek in een vergiet. Druk al het vocht er goed uit.
  • Meet de hoeveelheid vloeistof die je nu hebt en doe in een pan.
  • Doe er per 1 deciliter vocht die je hebt 50 gram geleisuiker bij en kook alles ongeveer 3 - 5 minuten tot een mooie gelei. Het wordt later nog dikker als het afkoelt, dus niet schrikken als het nog wat dun lijkt.
  • Als het je lekker lijkt kan je een takje tijm in elk potje doen, of citroenmelisse, of basilicum, wat je maar lekker lijkt dus. Het hoeft niet.
  • Vul de gesteriliseerde potten nu met de hete gelei, zo vol als mogelijk en sluit af met deksel.
  • Zet de potjes op z'n kop neer tot ze afgekoeld zijn.
  • De paardenbloemengelei is nu lang houdbaar.




Nou, ziet dit er niet leuk uit? Nu nog een mooi etiket maken en klaar is Kees. 
Of misschien een leuk stukje stof over het deksel...
Volgende week wordt het mooi weer zeggen ze, dus heerlijk erop uit in de paardenbloemvelden 😃


Gon





6 april 2019

Lente!


Wat een weer, het lijkt er eindelijk op... LENTE!

En wat een mooi liedje!
Daar word je vrolijk van...




Gon


20 maart 2019

Oh, dat ik ze hier ook mag zien!


Ik mag me gelukkig prijzen dat we in Nederland neergestreken zijn, bijna een jaar geleden. Als ik me voorstel hoe het is Zweden zou zijn geweest met de zware operatie en het ziekenhuis op 150 km afstand. Eén lange rechte weg, zonder stoplichten, zonder drempels, delen 80 km/u, delen 100 km/u en dat van Hoting (waar we woonden) naar Östersund. En dat dan ook nog tijdens de strenge winter. Alleen al voor de vooronderzoeken en alles, ben ik hier al wel zo'n acht tot tien keer naar het ziekenhuis geweest. Fijn om hier alles om de hoek te hebben, en echt, we zijn hier in een heel fijne en mooie omgeving neergestreken. 
Je vindt wat en je laat wat als je wisselt van land... Dat is zo wanneer je vertrekt, maar ook wanneer je terugkomt.

Vorige week zag ik ze, twee kraanvogels nabij Wedde!!! Ik kon mijn geluk niet op. Misschien vind je dat vreemd, maar tien jaar in Zweden betekenden voor mij intens genieten van de natuur. Dat kan ik niet onder woorden brengen dat genieten.
Van de onnoemelijk heldere sterrennachten in de winter (zomers is het aldoor licht dus zie je geen sterren). De ontelbare diamanten, ongelofelijk mooi, want zo zag de sneeuw eruit in het maan- en sterrenlicht. Daarbij regelmatig het noorderlicht waar ik lang naar kon kijken, zelfs bij -30 graden. Gewoon goed aankleden en genieten!
En dan al die dieren die hier niet voorkomen, of zeer beperkt. 
Als er hier bijvoorbeeld eens een paar broedparen kraanvogels zijn...
Het voorjaar wanneer al die vogels terugkomen uit het zuiden betekende intens genieten als ik hun geluiden hoorde als ze over kwamen!


Prachtig die kraanvogels


Kraanvogels bij Hornborgasjön in Zweden


Een jaarlijks terugkerend moment van grote blijdschap was het dus wanneer ik de eerste kraanvogels over hoorde komen, want geloof me, dat geluid herken je gelijk. Dat van de wilde zwanen ook.
Een plek waar tienduizenden, misschien wel honderdduizenden kraanvogels verzamelen wanneer ze  vanuit Afrika naar Zweden komen is bij Hornborgasjön, later verspreiden ze zich verder over het land noordwaarts. Hornborgasjön ligt tussen de grote meren Vättern en Vänern in Zweden. 
De kraanvogels worden nabij Hornborgasjöns fältstation altijd geteld en dat zijn er op hoogtijdagen tienduizenden minstens.
Het is ook altijd mooi andere trekvogels te zien, zoals bijv. de wilde (zang-)zwanen, waar ook elk jaar een 'echtpaar' van broedt op/aan het meer tegenover het huis waar we woonden in Lapland.
Er zijn meer grote verzamelplekken, maar ik volgde deze altijd... Hornborgasjön.


Hornborgasjön met kraanvogels

Ze paren en broeden in het noorden van Zweden in de omgeving van de moerasgebieden waar ze veel voedsel vinden.





We hadden ze in Zweden ook eens op bezoek in onze tuin toen ze onze pootaardappels allemaal opgegeten hebben. Dat kan je HIER (klik) nog zien en lezen.

Hieronder plaats ik een film over de kraanvogels bij aankomst in Zweden in het voorjaar. Dit voor degenen die het nog niet kennen en wel graag willen zien. Het is vrij lang, maar als je geduld hebt zie je dan ook het "trandansen".
"Trana" is Zweeds voor kraanvogel en bij dansen kun je je ook wel wat voorstellen denk ik, dus de dans van de kraanvogels.

Ook kun je kijken op de webcamera's bij Hornborgasjön. Zie ze live door HIER (klik) te klikken. Vanaf de 23e maart zullen de camera's dit jaar weer beelden uitzenden.
Er zijn meerdere camera's (genummerd) dus je kunt ook via andere camera's kijken.
Wel bij daglicht natuurlijk :-).
Alle foto's hierboven komen van de Facebookpagina van Hornborgasjöns Fältstation.






Ik sta er versteld van dat de tranen over m'n wangen biggelden toen ik daarnet de film ook nog even keek. Ja, dat komt van ergens diep van binnen waar je geen controle over hebt, het zegt alles over het genieten en ook dat ik dat blijkbaar toch wel erg mis.
Je vindt wat en je laat wat...

Gon

26 februari 2019

Wedderborg, de mooie burcht!




Op een van mijn ontdekkingsritjes afgelopen zomer vond ik de burcht van Wedde, de Wedderborg. Ik schoot er wat foto's en besloot een andere keer terug te komen om het samen met Peter echt te bezoeken. De dag dat ik er liep was het gesloten. Van 1 april tot 1 oktober is het van woensdag t/m zondag geopend van 12:00 - 17:00 uur. Het kwam er niet van en staat dus nog op het verlanglijstje voor komende zomer.

Misschien herinneren jullie je mijn blogpost van 20 november nog, mijn wandeling naar de Geselberg (Giezelbaarg). De burcht (ook wel kasteel genoemd) en de Geselberg hebben alles met elkaar te maken. Mocht je die blogpost nog eens terug willen lezen dan vind je die HIER (klik).




Een nieuw leven voor het 'Huis te Wedde'.
Resultaat van een kleine 700 jaar (ver)bouwen, belegeren, verwaarlozen en bewaren. Dankzij liefdevol restaureren is de geschiedenis zichtbaar en voelbaar gemaakt. Wat je ziet is het steenhuis van de burcht. Daaromheen stond ooit een verdedigingsmuur.
Nog zichtbaar zijn de fundamenten van de bastions op de vier hoeken (zie satellietfoto hieronder). 


Afbeelding Google


Eeuwenlang hielden vestingmuren en ophaalbrug vreemd volk buiten.
Anno nu ziet men goed volk graag binnen komen om te genieten van deze historische plek. Je kunt over de brug zoals eeuwen geleden Lodewijck van Nassau en de bisschop van Münster, Bernhard von Galen, beter bekend als Bommen Berend deden.
Vanuit de Wedderborg is Westerwolde eeuwenlang bestuurd. Hier werd recht gesproken. Misdadigers werden opgesloten in het poortgebouw. De fundamenten zijn op het voorplein nog steeds te zien.
Vonnissen werden voltrokken op de Geselberg (Giezelbaarg), even verderop. Nu een mooie wandeling.
Burcht Wedde was strategisch gelegen op een zandrug tussen moerassen.
In de Tachtigjarige Oorlog werden hier moed en manschappen verzameld. Vanuit Wedde trokken in 1568 de graven Lodewijck en Adolf van Nassau, broers van Willem van Oranje, op tegen de Spaansgezinden.
Het werd de slag bij Heiligerlee en het Waterloo van graaf Adolf.
De geschiedenis vermeldt: 25 mei 1568, de eerste zege in de Tachtigjarige Worsteling voor de vrijheid der Nederlanden.

Op internet vond ik nog deze kaart met een voorstelling hoe de burcht er destijds uit moet hebben gezien mét de vestingmuren:



Gon

14 februari 2019

Valentijn oh Valentijn...


Valentijnsdag
Dag van de liefde

Ik heb mijn Valentijn al een poosje en daar ben ik nog steeds heel gelukkig mee. Wat dat betreft hoeft Valentijnsdag niet. Maar Valentijnsdag is ook meer en meer een dag geworden waarop je mensen waarvan je houdt eens extra kunt laten weten dat je om hen geeft. Of gewoon eens iets extra's kunt doen. Eens lief zijn voor je medemens. 
En zeg nou zelf, daar hoeft het natuurlijk helemaal geen Valentijnsdag voor te zijn. 
Een beetje cliché, ik weet het...

Voor iedereen waar ik om geef, en je weet zelf wel als dat zo is, heb ik hier een liedje geplaatst. Jullie zijn met velen, want ik heb een groot hart:




Het is het liedje Love is all  van Roger Glover (Deep Purple). Het tekenfilmpje erbij is geweldig!






Toen dit liedje uitkwam werkte ik bij een muziekuitgeverij in Amsterdam. Het was mijn leukste baan ooit. De muziekuitgeverij was een dochteronderneming van een platenmaatschappij. 
We zaten in een pand in Amsterdam-Zuid, nabij het Minervaplein. Het was gewoon een bovenwoning in een mooi oud pand. De eigenaar die op de begane grond woonde verhuurde het en we hadden een eigen opgang, twee verdiepingen plus een zolder. 
We waren dan ook maar met z'n vieren, de directeur en wij, Bram, Felix en ik. 
Het was een ontzettend leuke en afwisselende baan waarbij je ook veel mensen zag, artiesten, diskjockey's, enz. 
Wat weet ik nog goed dat al het promotiemateriaal voor dit liedje binnenkwam en we alle vier laaiend enthousiast waren. Het leed geen twijfel dat dit in Nederland uitgegeven moest worden. Het is jammer dat de prachtige poster in de loop der tijd weggeraakt is. Ik zou niet meer weten bij welke verhuizing die is verdwenen. Maar gelukkig is het filmpje nu op internet te vinden.
Na een aantal jaren ben ik met verdriet daar weggegaan omdat de reisafstand me ging tegenstaan en heb ik iets dichter bij huis gezocht. 


Ik wens jullie allemaal een geweldige Valentijnsdag!

Gon



11 februari 2019

Het kreeg gelijk!

Het kreeg gelijk!

Vanaf de operatie maandagochtend vroeg tot in de loop van donderdagochtend had ik pijnstilling met morfine via een infuus in mijn rug. Dit hielp voor 100%, geen centje pijn, maar dat had een prijs. Ik hield niets binnen, spugen, spugen, vreselijk. Dat is ook zo belastend voor je geopereerde buik, die heftige bewegingen. Zweetaanvallen en zweverig, aldoor.
Het kon zo niet langer en toen de anesthesist donderdagochtend weer aan m'n bed stond besloten we de morfine pomp af te koppelen.
Afwachten met de pijn, nu pijnstilling met tabletten en nog een of ander goedje via infuus in arm.
Dat was niet fijn, maar ik hield licht eten binnen en snel kon ik normaal eten, een beetje rekening houdend met. Ik knapte wat op en moest donderdagavond al eens met hulp proberen op de rand van het bed te zitten. Leren hoe dat op de beste manier te doen. Pfffffff. Pijn!
Vrijdag weer en leren opstaan, je denkt dat het je nooit meer lukt, maar even later loop je een paar meter met een rollator.
Ik kreeg te horen dat ik zaterdag naar huis mocht. Alles was verder goed, dus...
Mijn buurvrouw van 71 jaar en vrijdagmiddag geopereerd aan een verzakking, mocht ook zaterdag naar huis. We waren verbijsterd. Konden niet geloven dat dat goed kon gaan.
"We gaan ervan uit dat men thuis beter geneest dan hier," was de stelling en ik dacht: "Ja, ja".
Vrijdagmiddag kreeg ik ook de arts aan mijn bed met de definitieve uitslag van de patholoog. 
Dat was fijn, want die zou ik aanvankelijk dinsdag a.s. pas krijgen.

Het was dus een borderline ovarium tumor en hij woog 6½ kilo!! Hij zat aan de rechter eierstok. Gelukkig geen verklevingen.
Ik bleek ook nog een kleinere van 3 cm te hebben aan de linker eierstok. 
De buik was ook gespoeld en er waren geen kwaadaardige kankercellen in gevonden.
Dus 99% oké!!! 
Ik moest huilen. 
Nog veel proberen te oefenen om een heel klein beetje mobiel te worden en zo zaterdagmiddag mee te kunnen naar huis.
Eenmaal thuis en een beetje gesetteld was ik doodmoe.

Peter had van alles voor me geregeld. Zo heb ik beschikking over een trippelstoel, een sta-op-stoel, en iets voor in mijn bed.
Ook krijgen we eens in de week huishoudelijke hulp voor het zwaardere werk dat Peter ook niet kan i.v.m. de beenprothese. Dit was ons tijdens het intakegesprek in het UMC Groningen op 8 januari ook geadviseerd.
Hier mogen we 10 weken gebruik van maken. Ik mag in elk geval minimaal 6 weken niets doen.
Een kopje koffie maken mag en een stukje lopen, verder niet veel.
Over zes weken moet ik nog een keer voor controle naar de gynaecoloog in het UMCG.
Aanstaande vrijdag komt de huisarts de hechtingen (nietjes) uit mijn buik halen, een hele klus :-). 
Heb een speciaal tangetje voor hem meegekregen.

En nu er tegenaan, werken aan herstel. Een goede periode van het jaar en naar het voorjaar toe.
Ook tussen de oren weer rust zien te krijgen. 
Daar moet de goede uitslag soms nog een beetje doordringen na deze twee zware maanden.

Maar het heeft dus gelijk gekregen, het roodborstje uit de blogpost Zing je voor mij?!!!

Wil nog mijn dank uit spreken aan iedereen die met ons heeft meegeleefd. De vele kaarten, mails, telefoontjes, appjes, chats, bezoek, positieve golven, brandende kaarsjes, bloemen, fruitmanden en niet te vergeten de chocolade :-). Het maakte de last wat lichter en ons wat sterker. 
Ik heb daar heel veel aan gehad! Iedereen duizendmaal dank!


Liefs

Gon