15 juni 2020

Erg blij...!




Eindelijk weer eens een blogpost van mij, veel te lang geleden. Misschien wordt het daardoor wel een lange blogpost, dus als je even tijd hebt...
Eind januari neergestreken hier in de prachtige Achterhoek. Geen spijt van, heel erg naar ons zin en de rust gevonden waar we weer naar op zoek waren.
Een nieuwe plek, dus veel te ontdekken en dat is zoooo leuk!
Behalve met Peter of alleen, ook met Pelle op onderzoek uit vanuit huis en later verder weg. Eens de auto pakken voor mooie plekken in de wijdere omgeving om samen te gaan wandelen. Zo ontzettend veel mooie plekken gevonden, dus afwisselend ook.
Ook mooie bedrijven gevonden zoals boerderijwinkels, bedrijven die vlees verkopen van koeien die een heel goed leven hebben gehad, van varkens die een heel goed leven hebben gehad en lekker in de modder hebben kunnen rollen. Kippen... idem. Dus je weet van welke boerderij ze komen, hoe ze het gehad hebben en niet zo snel mogelijk geslacht worden.
De uitjes die Pelle en ik doen, gaan nog altijd met Croissantje (klik), tenzij we met Peter mee- rijden.



Ik laat foto's zien die ik zoal maakte de laatste weken.
Er zijn hier nog veel zandwegen waarlangs vaak geweldige huizen, doorgaans gerestaureerde boerderijtjes staan. In the middle of nowhere waar je niets anders hoort dan fluitende vogels.



Zo zijn er redelijk veel weiden van Staatsbosbeheer die nu volop in het zaad staan. Verschillende grassoorten, het geeft mooie kleuren!



De kleuren van de foto's worden beïnvloed door lager staande zon doordat ik ze met mijn telefoon maak als we gaan vlak voor of na het avondeten. 





Maar er zijn ook riviertjes, heerlijk om langs de oevers te lopen wat op veel plaatsen kan. Hieronder is zelfs een kleine stroomversnelling wat een soort geluksgevoel bij mij teweegbrengt. Pelle wil natuurlijk verder, verder, verder, maar ik wil daar gewoon even blijven, even genieten van dat geluid, wat zeer rustgevend is en een vakantiegevoel oproept. 
Je zou zo je tentje daar neerzetten! Heerlijk!



We hebben hier ook watermolens die ik hier nog in aparte blogs wil laten zien. Bijvoorbeeld deze, een dubbele watermolen. Aan de ene kant de korenmolen en aan de andere kant de oliemolen.





Langs de bospaden en -wegen staat vaak vingerhoedskruid (Digitalis). Ze hebben het blijkbaar naar hun zin op de arme zanderige grond.
En dan zomaar middenin het bos een kleine weide met drie vrij jonge koeien... Wat hebben die het getroffen!



Lekker de schaduw opgezocht!



Ik vind dat vervallen dingen ook erg mooi kunnen zijn, zoals dit schuurtje met dakpannen die helemaal bedekt zijn met mos, prachtig. Op mijn Zweedse blog noemde ik zulke dingen altijd "stille getuigen".





Er wordt hier trouwens nauwelijks gemaaid. Met open mond loop ik tot nu toe omdat nergens gemaaid wordt. Zelfs hier in het dorp niet of nauwelijks. Alleen langs sommige fietspaden een strookje van zo'n 30 cm. Zal dat het beleid zijn hier, of geldgebrek?? Ik weet het nog niet.



Wat ik wel weet is dat Pelle constant onder het graszaad zit, want ja, daar ruikt het juist zo lekker of, zoals op deze foto, het kan vaak niet anders. Er komt hier ook op grote schaal een grassoort voor dat van die grasaren heeft. Erg gevaarlijk voor dieren. Ze kunnen in oren e.d. gaan of ergens anders in de huid kruipen door de weerhaakjes. Dus kunnen alleen vooruit en niet achteruit. Dit kan lelijke ontstekingen geven waar je lang mee aan het tobben bent. Het was haast niet te doen Pelle helemaal na te kijken zonder iets te missen en daarom zijn mooie look opgegeven. Kreeg juist een paar keer complimentjes dat Pelle zo mooi getrimd was. Maar nu Marije opgebeld voor een afspraak om Pelle dan maar te scheren. Geen risico.



Dus maar eens in bad geweest (doe ik normaal nooit) en wordt hier droog geföhnd voor het scheren. Nu ben ik tenminste niet meer panisch om de grasaren.



Wel warm op deze dag en dus was het rondje in verhouding met de temperatuur wel wat lang...



Maar gelukkig, daar staat Croissantje, mijn Heilige Koe(klik). Snel naar huis voor water!

Gon



9 mei 2020

Wij allemaal, vinden het fijn, dat u vandaag eens vrij kunt zijn

Ik kreeg een telefoontje van de pedicure donderdag dat ik weer mag komen, 2 juni ben ik aan de beurt. Ik was voor 't laatst geweest op 5 maart en zou zes weken later weer, je raadt het al. Ik heb er dus zelf de schaar maar in gezet. 
Ik kreeg een berichtje van de kapper via Messenger, gelijk afgelopen woensdagavond na de persconferentie. Of ik al een afspraak wilde maken, want ja, ze mocht weer werken. 
Het was één dag voor mijn afspraak in maart dat de kappers niet meer mochten knippen. Als ik nu ga eerdaags is het dan ook 16 weken geleden dat ik ben geweest.
Denk niet dat ik nu echt voor .... loop. Nee, ik heb er op een moment gewoon zelf de schaar in gezet. Ik was best tevreden en ik ben er nagenoeg zeker van dat niemand er ooit erg in heeft gehad. 
Ik voelde me gelijk een stuk prettiger, want als je haar maar goed zit is een waar gezegde. 

Mijn moeder sprak altijd erg veel in/met spreekwoorden en gezegden.
Als er iemand klaagde dat diegene vond dat hij/zij er oud uit begon te zien zei mijn moeder met een 'gekke bek': Als je niet oud wilt worden, moet je jezelf vroeg opknopen'. 
Ze wist er zo veel en gebruikte ze zo vaak.
Toen mijn moeder in het tehuis woonde vanwege Alzheimer en werkelijk alles kwijt leek te zijn, ons niet meer herkende, wel vage herkenning, maar niet meer echt weten wat de relatie was, deden vrijwilligers vaak spelletjes met de groep van 6 patiënten die op die gesloten afdeling woonde. 
Ze woonden daar als een soort gezin zeg maar. Met z'n zessen een gezamenlijke woonkamer en keuken, ieder een eigen kamer met badkamer. Van zelf koken kwam natuurlijk niets, soms als iemand er pas woonde. De verpleging moest dus ook koken voor de patiënten en zichzelf.
Afijn, het gaat om de spelletjes.
Vaak werd het spelletje spreekwoorden en gezegden raden gespeeld. Mijn moeder won altijd! Ongelooflijk dat ze die allemaal nog wist.

Nu ben ik waar ik zijn wil, bij mijn moeder die er niet meer is op Moederdag.
Bij mijn moeder die ik nog altijd mis.


klikklik

Het was Moederdag 1962 en mijn moeder kreeg bovenstaand 'boekje' van mij.
Buitenkant van blauw vouwpapier met een grote gele (poëzieboek-)vlinder erop.
De twee vellen waren "gebonden" met geel haakkatoen met een strikje erin. 
Het was gemaakt op school onder leiding van onze juffrouw 'Hulsbos'.
Ik zat in de tweede klas van de lagere school.
We moesten nog schrijven met kroontjespen en met streepjes tussen de lettergrepen.
Het was vlak voor de ballpoint bij ons op school z'n intrede deed.
Blokletters leerden we, ik kan niet aan elkaar schrijven.
Het is geen gedicht, nee, het is een liedje!
Nog altijd kan ik het zingen en dat deed ik ook op Moederdag 1962.
Mijn vader had het voor me op een veilige plaats bewaard tot  dag.
Klik maar op het plaatje om het goed te kunnen zien en lezen.

Het grappige is dat mijn vijf jaar jongere broer, die vijf jaar later
bij juffrouw Hulsbos in de klas zat, ook met dit liedje thuiskwam.
Alleen was het boekje niet vierkant maar in de vorm van een hart.

 Geniet van je moeder zolang je haar nog hebt.
Geniet morgen van Moederdag!
Gon

16 april 2020

Voor Gonny, oud elf jaar: Quand les roses




Het was zaterdagochtend lang geleden... 
Het was rond koffietijd en we waren in huis, mijn vader en moeder, mijn broertje en ik.
De telefoon ging en ik huppelde ernaartoe, nam de zware zwarte bakelieten hoorn van de zware zwarte bakelieten telefoon aan de muur. Het was zomer.
Ik noemde mijn naam en van de andere kant hoorde ik: "Dag Gonny, je spreekt met Letty Kosterman van de VARA. Vind je het leuk als we volgende week rond deze tijd een plaatje voor je draaien?"
"Ja, graag," of zoiets zal ik gezegd hebben. 
"Wat wil je dan graag horen?"
"Oh, iets van ADAMO!!!" zei ik.

Mijn ouders waren vanaf hun trouwen al geabonneerd op de VARA-gids. Niet om "kleur" of wat dan ook, maar gewoon omdat het een erg fijne gids was. Iets waar ik het ook later roerend mee eens was, hoewel ik me nooit abonneerde. Mijn ouders zijn meer dan 50 jaar abonnee geweest!
Dit was de reden dan we gebeld werden door de VARA. Verzoekplaten draaien voor abonnees tijdens het programma Z.O. op zaterdagochtend, een populair programma, dat Letty Kosterman samen met Herman Stok presenteerde.

Mijn vader vond het jammer dat hij de telefoon niet opgenomen had. "Ik had heel andere muziek aangevraagd," zei hij. 
"Waarschijnlijk Jim Reeves dan," dacht ik.
De zaterdag daarna zat mijn vader wel klaar met zijn Philips bandrecorder om het hele programma op te nemen.



Destijds nog niet met stekkertjes, nee, de microfoon (links naast de recorder) werd voor de luidspreker van de radio gezet! De kwaliteit was in mijn herinnering niet eens zo slecht.
En ja, daar kwam ze, Letty Kosterman:
"Ook belde ik vorige week met Gonny van Oene, oud 11 jaar, in Aalsmeer. Voor haar ADAMO met "Quand les roses."




Tja, wie vindt Adamo nu niet leuk als elfjarig meisje?!!
Salvatore Adamo was van Siciliaanse komaf. Zijn ouders waren naar België geëmigreerd toen hij een een 3-jarige peuter was. Adamo was zodoende een Belgische zanger. 

Ach ja, er komt zo heel wat voorbij de laatste tijd. Zou het door de crisis komen? Tot op heden wel tot mijn plezier.

Doe voorzichtig,
Blijf gezond!
Gon


12 april 2020

Lichtpuntje




En dan is het Pasen en geweldig weer. Het weer verzacht voor velen toch wel de Corona maat-  regelen. Als je niet perse binnen hoeft te blijven dan hè. 
Zelf hebben we weinig last van de maatregelen. Dit komt omdat we zo'n tien jaar in Zweden, in het zuiden van Lapland hebben gewoond. In het uiterste noorden van de provincie Jämtland, qua oppervlakte ongeveer even groot als Nederland.
Jämtland dus... zo goed als even groot dus... geen 17½ miljoen inwoners maar ca. 150.000.
Ver van familie en vrienden in Nederland, waar we twee keer per jaar 4-6 weken heen gingen in voor- en najaar.
In onze omgeving wel kennissen en vrienden, maar ook op afstand, zo van drie kwartier tot anderhalf uur rijden. Dan ben je veel meer op jezelf aangewezen en heb je niet alles "om de hoek". Wij hebben ervan genoten van die tien jaar, intens! Ik heb zelfs vaak heimwee. Maar het ging hier over het niet altijd kunnen zien van dierbaren. Het internet maakt dan veel goed. Zonder internet had ik het wel moeilijker gevonden. Het brengt alles toch dichtbij als je behoefte hebt aan contact met dierbaren.

Nu alweer een poosje terug in Nederland omdat dit beter voor ons is gezien gezondheid en het ouder worden. Alles weer om de hoek is dan veel waard. Geen ziekenhuis op 150 kilometer, maar om de hoek als het ware. Het is maar een voorbeeldje.
Anno 2020 hebben we met z'n allen noodgedwongen een ander leven gekregen omwille van de volksgezondheid en brengen we daarom de dagen op een andere manier door dan we gewend zijn in de hoop op controle over het virus.
Pasen is het feest van de wedergeboorte. Met dit als lichtpuntje wens ik iedereen een veilig Pasen. Doe voorzichtig, blijf gezond en geniet van dit feest.


.
Gon


22 maart 2020

En de lente wist het niet...




Het was begin 2020...
De mensen hadden een lange donkere winter achter de rug.
Februari was een heel onrustige maand geweest met veel stormen en veel regen.

De natuur was onrustig, alsof ze de mensen iets wilde vertellen, alsof ze de mensen ergens voor wilde waarschuwen.
En toen werd het maart...

Het was maart 2020...

De straten waren leeg, de meeste winkels waren gesloten, de meeste auto's stonden langs de kant van de weg, de mensen kwamen bijna niet meer buiten, de mensen konden niet geloven dat dit gebeurde.

Maar de lente wist het niet.
En de bloemen bleven bloeien.
En de zon scheen. De eerste mooie lentedag sinds lange tijd brak aan.
En de zwaluwen kwamen terug.
En de lucht werd roze en blauw.
Het werd later donker en 's ochtends kwam het licht weer vroeg door de ramen.

Het was maart 2020...
De jongeren studeerden online, vanuit huis.
Kinderen speelden onvermijdelijk vooral in huis.

Pubers verveelden zich, ouders wisten niet wat te doen.
Mensen kwamen alleen even buiten om boodschappen te doen of om de hond uit te laten.
Bijna alles was gesloten, zelfs de kantoren, hotels, restaurants en bars.
Het leger begon uitgangen en grenzen te bewaken.
Mensen moesten vanuit huis gaan werken.
Ondernemers kwamen in de problemen.
Er was ineens niet genoeg ruimte voor iedereen in de ziekenhuizen.
Maar de lente wist het niet en het ontsproot.
Ze draaide onverstoorbaar haar jaarlijkse programma af.
Het was maart 2020.

Iedereen zat thuis in quarantaine om gezondheidsredenen of preventief.
Sommige mensen mochten niet meer naar hun werk, anderen móesten.
Elkaar omhelzen, kussen of een hand geven was ineens een bedreiging.

Iedereen moest flinke afstand tot elkaar bewaren, dat was afschuwelijk.
In de supermarkt waren allerlei schappen leeg.
Allerlei leuke dingen gingen niet meer door, daar werd een streep door gezet.
Mensen werden beperkt in hun vrijheid terwijl er vrede was.
Over de hele wereld werden veel mensen ziek en het was erg besmettelijk.
Er was isolatie, ziekte en paniek. Toen werd de angst pas echt!
En de dagen zagen er allemaal hetzelfde uit.
En de weken duurden ineens veel langer.
De mensen zaten vast in een film en hoopten dagelijks op dé held.
De wereld was vertraagd, niemand had dit verwacht.
Maar de lente wist het niet en de rozen bleven bloeien, de magnolia stond in de knop.
En toen…
Het plezier van koken en eten delen werd herontdekt.
Iedereen gaf elkaar tips over leuke dingen die je met je kinderen kon doen.

Er was weer tijd om te schrijven en te lezen, mensen lieten hun fantasie de vrije loop en verveling leidde tot creativiteit.
Sommigen leerden een nieuwe taal.
Sommigen ontdekten kunst.
Sommigen ontdekten dat ze niet écht leefden en vonden de weg naar zichzelf terug.
Anderen stopten met onwetend onderhandelen.
Iedereen had van de één op de andere dag veel meer tijd voor het gezin.
Eentje sloot het kantoor en opende een herberg met slechts vier mensen.
Anderen verlieten hun vastgeroeste relatie om de liefde van hun leven te vinden.
Anderen boden aan om voor kwetsbare mensen boodschappen te doen of te koken.
Iedereen wist ineens wat een 'vitaal beroep' was, deze mensen werden helden, ze werden meer gewaardeerd dan ooit.
Anderen gingen op afstand muziek met elkaar maken en zingen om op deze manier samen te zijn.
Sommigen maakten vliegers van papier met hun telefoonnummer erop zodat eenzame mensen hen konden bellen.
Om 20:00 uur 's avonds gingen mensen uit allerlei landen klappen voor alle artsen, verpleegkundigen en het zorgpersoneel die keihard aan het werk waren om in de zorg alles draaiende te houden.

Het was het jaar waarin men het belang erkende van gezondheid en verbinding, van sociale contacten en misschien ook van zijn roeping.
En de economie ging bijna kopje onder, maar stopte niet, het vond zichzelf opnieuw uit.
Het was het jaar waarin de wereld leek te stoppen, het jaar waarin we met elkaar in de geschiedenisboeken zouden komen.

En de lente wist het niet.
En de bloemen bloeiden en de bomen liepen uit en het werd steeds warmer.
En... er waren veel meer vogels.
En toen kwam de dag van bevrijding.
De mensen keken tv en de premier vertelde iedereen dat de noodsituatie voorbij was en dat het virus had verloren!
Dat iedereen samen had gewonnen!
En toen ging iedereen de straat op met tranen in de ogen.
Zonder maskers en handschoenen.
De buurman werd geknuffeld, alsof hij een broer was.
En de wereld was mooier en liefdevoller geworden.
En de mensen waren humaner geworden.
En ze hadden weer normen en waarden.
Doordat alles stil had gestaan kon de aarde weer ademen, ook zij was genezen van wat de mensen haar veel eerder hadden aangedaan.

En toen kwam de zomer...
Omdat de lente het niet wist.
En hij was er nog steeds.

Ondanks alles.
Ondanks het virus.
Ondanks de angst.
Ondanks de dood.
Omdat de lente het niet wist, leerde iedereen de kracht van het leven.

Auteur : Susan Blanco








28 februari 2020

Ik staar me blind op...




Beloofde ik een mooie blogpost met fraais uit de omgeving, ik had even niet gedacht aan de op handen zijnde staaroperatie die ik a.s. maandag moet ondergaan in Emmen.
Of ik voor die tijd nog aan die blogpost toe kom weet ik nog niet en ook niet wanneer het wel weer kan. Als ik anderen met ervaring zo hoor kan het vrij snel, maar ja, een blogpost met redelijk wat foto's, het kost toch aardig wat tijd en dan naar dit beeldscherm turen.
Ja, natuurlijk zou het beter moeten gaan, maar toch, je mag ook twee weken niet tillen, dus een beetje rustig aan kan geen kwaad. 

Nu is het zo dat ik al jaren een leesbril nodig had bij het lezen, ook bij het lezen van het beeldscherm. Nu draag ik geen leesbril, want sinds mijn linkeroog in korte tijd dus zo snel achteruit ging, kon ik er juist wel goed mee lezen. Idioot gewoon. Het werd van min, plus als het ware.
Maar ook kan ik niet meer auto rijden in het donker, heel vervelend. Mijn rechteroog is nog gewoon aardig goed.
Eigenlijk begon het in Zweden al waar ik 's avonds als ik in de vrieskou stond te genieten van het noorderlicht en/of van de geweldige (geen lichtvervuiling) sterrenhemel of de volle maan, vreemde verschijnselen kreeg. De maan kreeg voor mij een (dus niet bestaande) halo in regenboogkleuren. Ook de lantaarnpalen kregen zo'n halo. Als ik mijn linkeroog dicht deed, zag ik de halo's niet met alleen mijn rechteroog. In het donker op de weg werden en worden de koplampen van tegemoetkomende auto's enorme sterren en ook de reflectie van bijv. hectometerpaaltjes worden enorme sterren. Verder is het zicht in het donker erg beperkt en dus niet verantwoord.

Wel, de metingen zijn gedaan en mijn linkeroog krijgt een nieuwe lens in de sterkte van mijn rechteroog. D.w.z. dat ik na de operatie weer goed kan zien van veraf, maar volgens de arts weer mijn leesbril nodig zal hebben. Prima toch!

Dus lieve mensen, tot de volgende blogpost! Zodra het kan ben ik hier weer.

Gon

p.s. Na een waarschuwing van een mede-blogster (waar ik erg blij mee was) heb ik besloten de URL van deze blog niet te wijzigen. Een kennis van haar heeft het gedaan en die blog is totaal verminkt/verdwenen en er staan alleen nog maar vreemde advertenties op. 
Dus de naam is nu wel Efkes kiek'n bij Gon, maar verder verandert er niets en hoeven jullie verder niets te doen. 

24 februari 2020

Daar zitten we dan en... een nieuwe naam


Misschien hebben jullie het gezien, de blog heeft een nieuwe naam.
Het idee om kiek'n erin voor te laten komen, komt van Corrie B! Bedankt Corrie!
Ik vond het echt een leuk idee, ook omdat de blog waar ik in Zweden op schreef immers "Een kijkje in Zweden" heet.






Verder nodig eens schrijven dat het ons hier prima bevalt op onze nieuwe plek tegenover de kerk uit de 14e eeuw. De bakstenen toren waar we op kijken is later gebouwd in 1655 en de aanbouw is van 1889. Het is een rijksmonument. Het is het oudste deel hier in dit plaatsje aan de Berkel. De huizen hebben hier nog luiken en iedereen doet ze 's avonds dicht i.p.v. overgordijnen, wij ook.
Dit piepkleine oude centrumpje ligt aan de rand en alleen een vrijstaand huis staat tussen dit pleintje en het weiland dat aan de Berkel grenst. Pelle en ik hebben daardoor een heerlijk wandelgebied, kunnen veel kanten op. Als nu de regen eens weg zou blijven! We zullen niet de enigen zijn die er zat van zijn, van al die regen. Vanmorgen was het dan even droog, er was weinig wind en warempel ik hoorde vogels zingen! Wow, daar fleur je van op! Vooral de merel deed z'n best. Later vanmiddag zong hij zelfs toen het regende, die dacht natuurlijk ook dat het toch eens voorjaar zal worden.
Eekhoorntjes, die hebben we hier ook veel. Schattig altijd!



Behalve telkens wat dingen doen in huis die nog met het settelen te maken hebben, zijn we ook op verkenning nu en dan. Daar zal ik m'n volgende blogpost aan wijden, en wat mooie dingen laten zien. 

Tot dan!
Gon

4 februari 2020

Kwatjesvolk



Wat nu, een strip hierboven?
En wat een vreemde, wat is dat nu weer kwatjesvolk?
Nou kwatjesvolk, dat zijn Leu van buten.

Snuffelend op internet kwam ik dit tegen. Zo noemt men in de Achterhoek, waar wij nu wonen, mensen die niet van hier zijn. Zoals wij dus bijvoorbeeld.
Kwatjesvolk. Kwatjes. Enkelvoud kwatje of kwat, niet bepaald smakelijk vind ik. Dus tja, hoe moet ik dit nu opvatten 😂😂

Afijn, we zijn dus geland hier in de Achterhoek. Een week geleden alweer dat de verhuiswagen kwam met onze spullen die drie maanden bij hen in de opslag stonden. Het was vrij snel leefbaar, in die zin dat we konden slapen, zitten, koken, wassen/drogen en internetten. In de loop van de week komt er steeds meer uit de dozen op z'n plek. Maar... er zijn nog veel dozen te gaan.
We zijn ook al goed op verkenning geweest. Weten de supermarkten, bouwmarkten en huisarts te vinden, als ook veel leuke plekken om met de hond op pad te gaan.
Pelle vindt het allemaal weer erg interessant.




Vanavond las ik over de flamingo's die erg vroeg aangekomen zijn in Zwillbrock bij de grens.  Hemelsbreed zo'n vijf kilometer van hier. Normaal komen ze in maart en dan t/m mei, waarna ze naar warmere oorden afreizen. In dit natuurgebied huist het hele jaar een kokmeeuwenkolonie, zo'n 16.000 zijn het er! Het gebied staat onder vogelbescherming. Gauw eens een kijkje nemen als we iets meer op orde zijn hier en het wat beter weer is.

Nu zoek ik dus een nieuwe naam voor deze blog, Kwatjesvolk zal het niet worden. Suggesties zijn zeer welkom. Wie weet verloot ik wel iets onder de goede tips! Heb je een leuk idee voor de nieuwe naam, stuur me die dan via een reactie onderaan, e-mail, Messenger of WhatsApp.
Wordt vervolgd...

Gon


19 januari 2020

Wilde al zo vaak...


weer eens schrijven hier!

- Bijvoorbeeld over onze "kerst mini-vakantie" aan de Noord-Hollandse kust die zo goed beviel en dat Pelle het geweldig vond los op het strand!

- Dat je de ontvangen kerstkaarten kunt bewaren om er volgend jaar iets leuks mee te doen. Daar kom ik nog wel op terug zo voor Kerstmis 2020.

- Dat het opschiet naar de datum van de overdracht van ons nieuwe huis. Een nieuw begin in de Achterhoek en afscheid nemen van vrienden en buren in Vlagtwedde.
Ook van Nala, de kat van de verhuurster van het appartementje die mij altijd voor het raam komt vragen of ik haar bij Chris naar binnen wil laten als ze er niet is, ik heb namelijk de sleutel van haar huis. Dat wist Nala al heel snel! En eenmaal daar binnen wil ze uitgebreid aangehaald worden. Haar broer Simba is op zichzelf, gaat minder naar buiten en komt al helemaal niet vragen of hij naar binnen mag als hij dan eens buiten is. Ook wenst hij niet door mij aangehaald te worden. Een enorm verschil dus tussen Nala en Simba.


Nala meldt zich: "Hé, zou je me even binnen willen laten hiernaast?"



- Over Rail Away en wat dat bij me opriep. 
De uitzending van 13 januari bleek over de Zweedse "Inlandsbanan" te gaan, die uitzending liet de reis zien tussen Mora en Sorsele. Hierbij werd ook gestopt op station "Hoting" (spreek uit: Hoeting), waar wij zo'n 10 jaar gewoond hebben. Ja, dan biggelen ze over mijn wangen. Heimwee...



Hierboven station Hoting in de uitzending. Het gele gebouw herken ik uit duizenden, maar dan van de andere kant, de voorkant die mooier is. Het groene gebouw met de vlaggen rechts in de verte is de ICA supermarkt waar wij die 10 jaar meestal onze boodschappen deden.
Twee dagen na de uitzending waren we op de koffie bij de buren van onze verkochte woning hier in Vlagtwedde. Of we Rail Away in Zweden hadden gezien. Ze begrepen nu ook beter dat we de plek te druk vinden en hadden tijdens de uitzending tegen elkaar gezegd dat ze niet snapten dat we er weggegaan waren. Tja, maar soms zijn er dingen die bepalen dat het op belangrijke fronten beter voor je is, of je dat nu leuk vindt of niet.

Heb je de uitzending niet gezien en ben je nieuwsgierig geworden, klik dan HIER.

Komende weken dus druk. Dat begint a.s. vrijdag met de overdracht van het "nieuwe" huis. De 28e komt onze inboedel dan uit de opslag met verhuisbedrijf Smilda, dat ons in 2008 ook naar Zweden verhuisde. Omdat het verhuisbedrijf ons toen prima beviel, hebben we hen nu weer gevraagd ons te verhuizen.
Nooit spijt van gehad van die verhuizing naar Zweden, een geweldige periode uit m'n leven!

Wanneer ik hier weer ben... geen idee. Moeten eerst internet weer aan de gang zien te krijgen op het nieuwe adres. Bovendien wonen we dan niet meer in "Grunn" en zal ik, óf een nieuwe blog beginnen, óf de naam wijzigen, daar twijfel ik nog over.
In elk geval zullen ze ons daar in de Achterhoek wel "kwatjes volk" noemen, de benaming voor personen die niet uit de Achterhoek komen 😏, daar kwam ik laatst achter.
Nou ja, het zal goedkomen, daar twijfel ik niet aan!

Tot later in elk geval!

Gon




30 december 2019

Wees niet bang





Maar eerst nog even...


Mijn agenda ligt opengeslagen en ik zie in mijn rechterooghoek december staan op de linker 
pagina bovenaan.
December...
Kerstmis is voorbij en de jaarwisseling staat alweer voor de deur.
Ik noem dit altijd de tijd tussen de jaren, de tijd waarin een jaar wordt afgesloten en een 
ander jaar klaar staat om te beginnen.
De tijd waarin we denken over wat is geweest en ons afvragen wat er gaat komen.


Ik moest vandaag denken aan een mooi gedicht van Freek de Jonge:



                                     


Wees niet bang

wees niet bang je mag opnieuw beginnen
vastberaden doelgericht of aarzelend op de tast
houd je aan regels volg je eigen zinnen
laat die hand maar los of pak er juist een vast

wees niet bang voor al te grote dromen
ga als je het zeker weet en als je aarzelt wacht
hoe ijdel zijn de dingen die je je hebt voorgenomen
het mooiste overkomt je het minste is bedacht

wees niet bang voor wat ze van je vinden
wat weet je van een ander als je jezelf niet kent
verlies je oorsprong niet door je te snel te binden
het leven lijkt afwisselend maar zelfs de liefde went

wees niet bang je bent een van de velen
tegelijk is er maar een als jij
dat betekent dat je vaak zult moeten delen
en soms zal moeten zeggen laat me vrij


Ik wens jullie een gezellige jaarwisseling en heel veel goeds in het nieuwe jaar!

                                                   
                    Gon




23 december 2019

Geef licht!


De donkere dagen voor kerst...
Wat donker? Het is helemaal niet donker! Kerstmis is het feest van het licht, ik zie overal licht! 
Ik vind het helemaal niet donker en somber. 
Ik geniet altijd van de kersttijd. Ik houd erg van die kneuterige gezelligheid. Van een kerstboom met oude versierselen. Van lichtjes en van kaarsen. Van het gezellig maken in huis. 
We weten natuurlijk allemaal ook dat het 't verhaal is van het Kindeke en het feest van het licht. 

We gaan kerst vieren. Ik sta nog even stil bij mensen waar ik aan denk. 
Aan mensen waar we van hielden en die ons ontvallen zijn. Wat zou ik graag nog eens kerst vieren met een bezoek aan hen. Maar ook aan mensen die in de knoei zitten door verdriet, financiële problemen, oorlog, of wat dan ook. 
Aan gewetensgevangenen die onder vreselijke omstandigheden in gevangenissen zitten.
Aan al die mensen waarvoor het niet vanzelfsprekend is dat er brood op de plank is en aan al die mensen die eenzaam zijn met Kerstmis en die blij zijn als de kerst weer om is.

Dus lieve mensen, schenk gewoon eens een gulle glimlach of een mooi gebaar aan een medemens en ervaar wat het met je doet. Het zal jou ook een goed gevoel geven! 
Kerst komt eraan, ook aan anderen denken... Bijvoorbeeld eens aan HEN (klik)
Het kan tegenwoordig online!

Voor mijn laatste kerstverhaal (en meerderde verhalen) kun je HIER klikken.
Ook wil ik iedereen bedanken voor alle goede, mooie en lieve wensen langs allerlei wegen! 


Vandaag zocht ik op internet eens op de combinatie Kerstmis en licht.


Laat ik nu dit kersverse mooie lied van Stef Bos tegenkomen.
Stef Bos, ik houd erg van zijn repertoire! Dus blijf nog even, kijk en luister...




Ik wens jullie een heel mooi en gezellig kerstfeest!

Ik steek alvast wat kaarsjes aan,
een voor een ieder die ik moet missen,
ze geven licht en warmte!
Onderwijl luister ik naar 'Geef licht'.

Gon








13 december 2019

Sankta Lucia op 13 december en over Kerst (plus kerstverhaal)


Zweden, ik denk er nog vaak aan terug natuurlijk. 
Altijd met warme gevoelens denken aan dit 's winters koude land. Iets wat ik wel behoorlijk mis, 
de strenge witte winters in Lapland. Beter dan al die regen hier.

Zo komt het ook dat ik bij 13 december gelijk denk aan LUCIA...


De kerk in Gränna waar de viering plaats vond vanmorgen

Sankta Lucia

Vandaag is het Luciadagen.
Het Luciafeest is een typisch Zweeds (Scandinavisch) lichtfeest dat wordt gevierd op 13 december, de naamdag van Sint Lucia (klik).
Vanaf vanmorgen vroeg 07.00 uur heeft de Lucia-viering plaatsgevonden in het stadje Gränna en is rechtstreeks uitgezonden op SVT2. Vanavond om 18.30 uur zal het herhaald worden. 
Gränna, ik weet precies waar het ligt, zo vaak langs gereden op weg naar het noorden of naar Nederland.
De herhaling van de uitzending 's avonds is voor velen wel te verkiezen boven vroeg uit bed, of later kijken op de Zweedse soort van "uitzending gemist".
De viering die op TV wordt uitgezonden is elk jaar weer van een andere mooie locatie.
Als je de uitzending wilt zien kan dat t/m 10 juni 2020 door HIER te klikken.

Nog een paar afbeeldingen die ik maakte van het begin van de uitzending:






Er is ook een kinderkoor bij en later ook een filmpje tussendoor dat ze zingend in een bakkerij zijn om zoete lekkernijen te maken :-)

En dan zijn we hard op weg naar Kerstmis.  Voor mij het mooiste feest van het jaar.
Dit jaar voor het eerst niet thuis. We hebben momenteel ook niet echt een thuis omdat we drie maanden in een huurappartementje zitten. Vorig jaar werd het ook niet veel met mijn ziek zijn en wachten op de operatie.
Daarom gaan we dit jaar voor 't eerst weg met Kerst.
We laten ons lekker verwennen in een hotel ergens aan zee, dus ook qua eten volledig verzorgd. 
De 24e aankomst in hotel en vertrek op de 27e december. Pelle mag ook mee en in zijn eigen mand op de kamer. Wat zal hij zich vermaken op het strand!




Omdat er verzoekjes kwamen, heb ik weer een kerstverhaal geschreven. Dus voor de liefhebbers... je kunt het HIER (klik) lezen.

Jullie zien mij hier nog wel even voor Kerst...

Tot dan!
Gon